جهان
پیش از آنکه ما به صحنه بر آییم.
به عدل دست نایافته،اندیشیدیم
و زیبایی
در وجود آمد. (احمد شاملو)
زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خورم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد
خانه/تنها/کودک/بغض/نگاه/نفرت
با این اسم لینکم کنید.
ممنونم از احسان و نیلوفر و....
اما من به پوچی رسیدم بچه ها از کسی متنفر نیستم
از خودم متنفرم همین.حتما نباید از کسی متنفر باشی.
نمی دونم چرا همه از تنفر بدشون میاد در حالی که
همه تنفرشونو پنهان می کنند وشجاعت بروزشو ندارند.
تا تنفر نباشه عشق هم نیست.
دستم خسته شد وگرنه حرف زیاده حتی ممکنه از تنفر خوشتون بیاد چون
تنفر اون چیزی نیست که میشناسید.
فرزندان من، دوستان من! من اكنون به پايان زندگي نزديك گشته ام. من آن را با نشانه هاي آشكار دريافته ام.
وقتي درگذشتم مرا خوشبخت بپنداريد و كام من اين است كه اين احساس در کردار و رفتار شما نمایانگر باشد، زيرا من به هنگام كودكي، جواني و پيري بختيار بوده ام. هميشه نيروي من افزون گشته است، آنچنانكه هم امروز نيز احساس نميكنم كه از هنگام جواني ناتوانترم.
من دوستان را به خاطر نيكويي هاي خود خوشبخت و دشمنانم را فرمانبردار خويش ديده ام.
زادگاه من بخش كوچكي از آسيا بود. من آنرا اكنون سربلند و بلندپايه باز ميگذارم. در اين هنگام كه به سرای ديگر ميگذرم، شما و ميهنم را خوشبخت ميبينم و از اين رو میخواهم كه آيندگان مرا مردي خوشبخت بدانند.
بايد آشكارا جانشین خود را اعلام كنم تا پس از من پريشاني و نابساماني روي ندهد.
من شما هر دو فرزندانم را يكسان دوست ميدارم ولي فرزند بزرگترم كه آزموده تر است كشور را سامان خواهد داد.
فرزندانم! من شما را از كودكي چنان پرورده ام كه پيران را آزرم داريد و كوشش كنيد تا جوانتران از شما آزرم بدارند.
تو كمبوجيه، مپندار كه عصاي زرين پادشاهی، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان یکرنگ براي پادشاه عصاي مطمئنتري هستند.
هر كس بايد براي خويشتن دوستان يكدل فراهم آورد و اين دوستان را جز به نيكوكاري به دست نتوان آورد.
به نام خدا و نیاکان درگذشته ي ما، اي فرزندان اگر ميخواهيد مرا شاد كنيد نسبت به يكديگر آزرم بداريد.
پيكر بيجان مرا هنگامي كه ديگر در اين گیتی نيستم در ميان سيم و زر مگذاريد و هر چه زودتر آن را به خاك باز دهيد. چه بهتر از اين كه انسان به خاك كه اينهمه چيزهاي نغز و زيبا ميپرورد آميخته گردد.
من همواره مردم را دوست داشته ام و اكنون نيز شادمان خواهم بود كه با خاكي كه به مردمان نعمت ميبخشد آميخته گردم.
هماكنون درمی یابم که جان از پيكرم ميگسلد ... اگر از ميان شما كسي ميخواهد دست مرا بگيرد يا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزديك شود و هنگامي كه روي خود را پوشاندم، از شما خواستارم كه پيكرم را كسي نبيند، حتي شما فرزندانم.
از همه پارسيان و همپیمانان بخواهيد تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اينكه ديگر از هيچگونه بدي رنج نخواهم برد شادباش گويند.
به واپسین پند من گوش فرا داريد. اگر ميخواهيد دشمنان خود را تنبيه كنيد، به دوستان خود نيكي كنيد.
خداحافظ پسران گرامی و دوستان من، خدانگهدار.»
پس از اين گفتار، كورش بزرگ روي خود را پوشاند و درگذشت.
(برای همه کسانی که اصل خویش را فراموش کرده اند.همه ملتها
آرزوی این را دارند که ای کاش تمدن داشتن اما ما تمدنمان را
به چه چیزی فروختیم؟چند فروختیم؟ بخدا بغض کردم
بچه ها بیاید یکم برگردیم عقبتر،خودمونو پیدا کنیم.)
خیام اگر زباده مستی خوش باش
با لاله رخی اگر نشستی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی چو هستی خوش باش
خیام
شیخ
شیخی به زن فاحشه گفتا مستی؟
هر لحظه به دام دگری پا بستی؟
گفتا شیخا هر آنچه گویی هستم
اما تو چنان که می نمایی هستی؟
خیام
مستی
ابریق می مرا شکستی ربی
بر من در عیش را ببستی ربی
من می خورم و تو می کنی بد مستی؟
خاکم به دهن مگر تو مستی ربی؟
خیام
مجازات
ناکرده گناه در جهان کیست؟بگو
هر کس که گناه نکرده چون زیست بگو
من بد کنم و تو بد مکافات دهی
پس فرق میان من و تو چیست؟بگو
خیام
دیوانه
او ز شر عامه اندرخانه شد
او ز ننگ عاقلان دیوانه شد
او ز عارعقل گند تن پرست
قاصدا رفته است و دیوانه شده است
(مولوی)
قوم و راه
قومی متفکرند در مذهب و دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
می ترسم از آنکه بانگ آید روزی
کای بی خبران راه نه آن است و نه این
خیام
واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند
تا به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
حافظ
عمر
این قافله عمر عجب می گذرد
دریاب دمی که از طرب می گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری؟
پیش آر پیاله را که شب می گذرد
خیام
.JPG)
(حسین پناهی:
بعد از مرگم ديگران متوجه خواهند شد که چرا به بازی در نقش ها و گويش های کودکانه علاقه نشان می دهم و چرا اين لهجه را برای خود بر گزيده ام. او درگذشت اما کسی نفهمید وکسی اورا نشناخت که چقدر او بزرگ بود.چهره ای همیشه خندان اما پشت این چهره پر از غم بود.چه کسی می دانست که او شاعر،نویسنده،دکلمه گو،سرشار از فلسفه ی بال بال زدن های شاعری که «خاطرات کهکشان ها را مغشوش می کند».و..... بود؟ )
یادش شاد
من حسینم … پناهیم .
خودمو میبینم ، خودمو میشنوم ، خودمو فکر میکنم
تا هستم جهان ارثیه ی بابامه
سلاماش، همه ی عشقاش، همه ی درداش، تنهاییاش …
وقتیم نبودم ، مال شما .
اگه دوست داری با من ببین
یا بذار باهات ببینم
با من بگو ، یا بذار با تو بگم
سلامامونو ، عشقامونو ، دردامونو ، تنهاییامونو …
|
گفتگوی نازی و من زیر چتر |
| نازي : بيا زير چتر من که بارون خيست نکنه مي گم که خلي قشنگه که بشر تونسته آتيشو کشف بکنه و قشنگتر اينه که يادگرفته گوجه را تو تابه ها سرخ کنه و بعد بخوره راسي راسي ؟ يه روزي اگه گوجه هيچ کجا پيدانشه اون وقت بشر چکار کنه ؟ من : هيچي نازي دانشمندا تز مي دن تا تابه ها را بخوريم وقتي آهنا همه تموم بشه اون وقت بشر لباسارو مي کنه و با هلهله از روي آتيش مي پره نازي : دوربين لوبيتل مهريه مو اگه با هم بخوريم هلهله هاي من وتو چطوري ثبت مي شه من : عشق من آب ها لنز مورب دارند آدمو واروونه ثبتش مي کنند ژسمون تو آب برکه تا قيامت مي مونه نازي : رنگي يا سياه سفيد ؟ من : من سياه و تو سفيد نازي : آتيش چي ؟ تو آبا خاموش نمي شن آتيشا من : نمي دونم والله چتر رو بدش به من نازي : اون کسي که چتر رو ساخت عاشق بود من : نه عزيز دل من ، آدم بود |
((من و من همواره با یکدیگر غرق گفت ـوـ گوایم.اگر دوستی ژا در میانی نکند این را چگونه تاب می توان آورد؟))
برای زاهد خلوت نشین دوست همیشه سوم ـــ کس است.و سوم ــــ کس آن کمربند نجاتی است که نمی گذارد گفتگوی آن دو به ژرفنا فرو رود.
شوق ما به یک دوست فاش کننده ی ماست.
چه بسا مهرورزی ما با کسی جز پریدن مان از سر شرک مان نباشد و چه بسا آسیب زدن ودشمن آفریدن مان جز پوشاندن آسیب پذیری مان نباشد.
آن کس که دوست را خواهان است باید در راهش جنگ برپا کردن را نیز بخواهد و برای برپاکردن جنگ باید توان دشمنی داشت.
می باید دشمنی را که در دوست نیز هست پاس داشت.به دوست چگونه نزدیک می توان شد بی آنکه به مرزهای او پای گذاشت؟
بهترین دشمن را در دوست می باید داشت.آنگاه که با او به ستیز بر می خیزی دلت می باید از همیشه به او نزدیکتر باشد.
هرگز نخواهی توانست خود را برای دوستت چنان که باید بپارایی.پس برای او خدنگی و اشتیاقی به ابر انسان باش.
تاحالا دوستت را خفته دیده ای؟ودر چهره اش باریک شده ای؟چهره ی دوستت به هرحال چگونه هست؟همان چهره توست در آینه ای موج دار و بد نما.
در زن دیریست که برده ای و خودکامه ای نهان گشته اند.ازین رو زن را توان دوستی نیست.او عشق را میشناسد و بس.
رفاقت هست .ای کاش دوستی نیز باشد.
(چنین گفت زرتشت) فریدریش نیچه
بعضی کارهایی که ما انجام می دهیم برای وقت گذرانی است نه چیز بیش.
ولی زمان وسعت بسیار دارد.نمی توان پر کرد هرچه در آن بریزی کش می آید.
زمان؟تابحال به این فکز کزده اید که اگر زمان نبود چطور می توانستیم زندگی کنیم؟لحظه ای از زندگی خود زمان را حذف کنید.واقعا چطور ممکن است؟
حال اینکه ما کارهایی می کنیم که زمان بگزرد به همین سادگی.چقدر چندش آور است کارهای این آدمها که به ظاهر انسان هستند. (تهوع)
آیابه همین دلیل است که هیچ تصویری از خود در آینه ندارم؟و گوشت من انقدر لخت است؟
می شود گفت:طبیعت بدون بشریت. یعنی حتی آینه هم حقیقت را نمی گوید.
وضع خراب است. وضع خیلی خراب است:دچارش شده ام.گندوکثافت.تهوع.تهوع آینه.
هدف از این وبلاگ شناختن حقیقت واقعی هر چیز است.