هنر دیوانگی

(حسین پناهی:

 بعد از مرگم ديگران متوجه خواهند شد که چرا به بازی در نقش ها و گويش های کودکانه علاقه نشان می دهم و چرا اين لهجه را برای خود بر گزيده ام.  او درگذشت اما کسی نفهمید وکسی اورا نشناخت که چقدر او بزرگ بود.چهره ای همیشه خندان اما پشت این چهره پر از غم بود.چه کسی می دانست که او شاعر،نویسنده،دکلمه گو،سرشار از فلسفه ی بال بال زدن های شاعری که «خاطرات کهکشان ها را مغشوش می کند».و..... بود؟ )

                                                         یادش شاد

من حسینم … پناهیم .

خودمو میبینم ، خودمو میشنوم ، خودمو فکر میکنم
تا هستم جهان ارثیه ی بابامه
سلاماش، همه ی عشقاش، همه ی درداش، تنهاییاش …
وقتیم نبودم ، مال شما .

اگه دوست داری با من ببین
یا بذار باهات ببینم
با من بگو ، یا بذار با تو بگم
سلامامونو ، عشقامونو ، دردامونو ، تنهاییامونو …